ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ ನಾಯಿ

ಬರಗಾಲ ಬಂತು

ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಚುಕ್ಕಿ ಎಂಬ ನಾಯಿ ಇತ್ತು. ಅದರ ಎಡಗಣ್ಣಿನ ಸುತ್ತ ಒಂದು ದುಂಡನೆಯ ಕಂದು ಚುಕ್ಕೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಊರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬರಗಾಲ ಬಂತು. ಒಂದು ವರ್ಷವಲ್ಲ, ಎರಡು ವರ್ಷ ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಾವಿಗಳು ಬತ್ತಿದವು, ಹೊಲಗಳು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟವು. ಜನರಿಗೇ ಊಟವಿಲ್ಲದಾಗ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಯಾರು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ? ನಾಯಿಗಳೂ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದವು.

ಚುಕ್ಕಿಯ ಹೊಟ್ಟೆ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹಸಿವು ಗಂಟಲನ್ನೇ ಹಿಸುಕಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೆ ನಾನು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ದೂರದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನಲು ಸಿಕ್ಕೀತು,” ಎಂದು ಚುಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿತು.

ಬಂಧುಗಳು ಬೇಸರದಿಂದ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟವು. ಚುಕ್ಕಿ ಧೂಳಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೊರಟಿತು.

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಮನೆ

ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ನಡೆದು, ಹೊಳೆಗಳನ್ನೂ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನೂ ದಾಟಿ, ಚುಕ್ಕಿ ಬೇರೊಂದು ದೇಶದ ದೊಡ್ಡ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ತೋಟಗಳು, ಗಿಜಿಗುಡುವ ಸಂತೆ, ಹೊಗೆ ಏಳುವ ಅಡುಗೆಮನೆಗಳು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಊಟದ ಘಮ!

ಒಂದು ಬೀದಿಯ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನಿಗೆ ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಎಚ್ಚರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊಸರಿನ ಗಡಿಗೆಗೆ ಮುಚ್ಚಳ ಇಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನ್ನ, ಸಾರು, ರೊಟ್ಟಿ, ಹಾಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆರೆದಿಟ್ಟೇ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಚುಕ್ಕಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಳಗೆ ನುಸುಳಿತು. ಯಾರೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುವಷ್ಟು ತಿಂದಿತು. “ಆಹಾ! ಎಷ್ಟು ತಿಂಗಳಾಯಿತು ಹೀಗೆ ತಿಂದು!” ಎಂದುಕೊಂಡಿತು.

ದಿನವೂ ಹಬ್ಬ

ಮರುದಿನವೂ ಚುಕ್ಕಿ ಅದೇ ಮನೆಗೆ ಹೋಯಿತು. ಅದರ ಮರುದಿನವೂ ಹೋಯಿತು. ಇಂದು ಹಾಲು, ನಾಳೆ ಮೊಸರನ್ನ, ನಾಡಿದ್ದು ಬಿಸಿ ರೊಟ್ಟಿ. ದಿನವೂ ಹಬ್ಬದ ಊಟ!

ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಮೇಲೂ ಚುಕ್ಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. “ನಾಳೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ?” ಎಂದುಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ತುತ್ತು, ಮತ್ತೊಂದು ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ತುರುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯ ಊಟ, ತಾನು ಅದನ್ನು ಕೇಳದೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದೂ ಅದಕ್ಕೆ ಮರೆತುಹೋಯಿತು.

ಆದರೆ ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಜೋಡಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅದನ್ನು ದಿನವೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ಆ ನಗರದ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳು: ದಪ್ಪ ಕೊರಳಿನ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ, ಉದ್ದ ಕಾಲಿನ ಬೂದು ನಾಯಿ ಮತ್ತು ಗುಂಗುರು ಕೂದಲಿನ ಬಿಳಿ ನಾಯಿ. ಚುಕ್ಕಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ ಹಲ್ಲು ಕಡಿದು “ಗುರ್ರ್” ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.

ಸುತ್ತುವರಿದ ನಾಯಿಗಳು

ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಚುಕ್ಕಿ ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂತು. ತಕ್ಷಣ ಮೂರೂ ನಾಯಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು.

“ಏಯ್, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಹಳ್ಳಿ ನಾಯಿ! ನಮ್ಮ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತಿಂದು ಕೊಬ್ಬಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ ಗುರುಗುಟ್ಟಿತು. “ನಾವು ಈ ದೊಡ್ಡ ನಗರದ ನಾಯಿಗಳು. ನಿನ್ನಂಥ ಸಣಕಲನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಇರಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಬೂದು ನಾಯಿ ಜಂಬದಿಂದ ಬೊಗಳಿತು.

ಚುಕ್ಕಿ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವು ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಅದರ ಕಾಲಿಗೂ ಬೆನ್ನಿಗೂ ಕಚ್ಚಿದವು. ಚುಕ್ಕಿ “ಕುಂಯ್, ಕುಂಯ್” ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಲ ಮುದುರಿ ಓಡಿತು.

ಇದು ಒಂದೇ ದಿನದ ಕಥೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಚುಕ್ಕಿ ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳು ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಚುಕ್ಕಿ ನಗರದ ಅಂಚಿನ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿ ತನ್ನ ನೋಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.

“ಇಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ತುತ್ತನ್ನೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ತಿನ್ನಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲವಿದ್ದರೂ ಯಾರೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು.

ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅದು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿತು. “ನಾನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯ ಊಟವನ್ನು ಕೇಳದೆ ದಿನವೂ ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕನಂತೆ ತಿಂದೆ. ಆ ಬೀದಿಯ ನಾಯಿಗಳ ಜೊತೆ ಒಂದು ಸ್ನೇಹದ ಮಾತೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಾದರೂ ಹೊಸಬನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವೂ ತೋರಲಿಲ್ಲ.”

“ನನ್ನೂರಿಗೇ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಚುಕ್ಕಿ ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯಿತು.

ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಚುಕ್ಕಿ

ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಚುಕ್ಕಿ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಬಂಧುಗಳು ಓಡಿಬಂದು ಅದರ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತವು.

“ಹೇಳು, ಹೇಳು! ಆ ದೇಶ ಹೇಗಿದೆ? ಅಲ್ಲಿನವರು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ? ಅವರ ರೀತಿನೀತಿ ಏನು?” ಎಂದು ಅವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದವು.

ಚುಕ್ಕಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿತು, “ಆ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಊಟ ಬಹಳ ರುಚಿ, ಬಗೆಬಗೆಯ ತಿನಿಸು. ಅಲ್ಲಿನ ಮನೆಯವರು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುವುದನ್ನೂ ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ! ನನಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಲ್ಲ. ನಮ್ಮಂಥ ನಾಯಿಗಳೇ! ಹೊಸಬರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಸಹನೆಯೇ ಇಲ್ಲ.”

ಆ ಸಂಜೆ ಬಂಧುಗಳು ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಒಣ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಚುಕ್ಕಿಯ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡವು. ಚುಕ್ಕಿಯ ಪಾಲು ಪುಟ್ಟ ತುಣುಕು. ಆದರೆ ನಗರದ ಹಬ್ಬದ ಊಟಕ್ಕಿಂತ ಆ ತುಣುಕೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಹಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅತಿ ಆಸೆ ನಮಗೇ ನೋವು ತರುತ್ತದೆ. ಹೊಸಬರನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಓಡಿಸುವ ಕಠಿಣ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವು ತರುತ್ತದೆ. ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವುದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರ ನಡುವೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ.