ಕಪ್ಪೆಗಳ ಸವಾರಿ

ಮುದಿ ಹಾವಿನ ಉಪಾಯ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಂದವಿಷ ಎಂಬ ಮುದಿ ಕಪ್ಪು ಹಾವು ಇತ್ತು. “ಹೆಚ್ಚು ಓಡಾಡದೆ, ಕಷ್ಟಪಡದೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು.

ಅದು ಕಪ್ಪೆಗಳು ತುಂಬಿದ್ದ ಒಂದು ಕೊಳದ ದಡಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ತುಂಬಾ ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ನೀರಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದು ಕೇಳಿತು, “ಮಾವ, ಇಂದು ಯಾಕೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?”

ಹಾವಿಗೆ ಬಂದ ಶಾಪ

ಮಂದವಿಷ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿತು. “ಗೆಳೆಯಾ, ನನಗೆ ಊಟದ ಆಸೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಂಜೆ ನಾನು ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋದೆ. ಅದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಂತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೆಲವು ಜನರ ನಡುವೆ ಮರೆಯಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಕಾಲಿನ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದೇ ಕಪ್ಪೆ ಎಂದು ತಪ್ಪು ತಿಳಿದು ನಾನು ಕಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟೆ. ಪಾಪ, ಆ ಹುಡುಗ ಅಲ್ಲೇ ಸತ್ತುಹೋದ.

ಅವನ ತಂದೆ ದುಃಖದಿಂದ ನನಗೆ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟ: ‘ಏನೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡದ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಚ್ಚಿದ ನೀನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಪ್ಪೆಗಳ ವಾಹನವಾಗು. ಅವು ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು ಬದುಕು.’ ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

ಕಪ್ಪೆ ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಉಳಿದ ಕಪ್ಪೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿತು. ಅವೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕಪ್ಪೆಗಳ ರಾಜ ಜಲಪಾದದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದವು.

ಹಾವಿನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಮೆರವಣಿಗೆ

“ಇಂಥ ಅಚ್ಚರಿ ಎಂದೂ ಆಗಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಜಲಪಾದ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಸರದಿಂದ ಕೊಳದಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿತು. ನೇರವಾಗಿ ಹಾವಿನ ಹೆಡೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಕುಳಿತಿತು.

ಉಳಿದ ಕಪ್ಪೆಗಳು ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹಾವಿನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದವು. ಜಾಗ ಸಿಗದ ಕಪ್ಪೆಗಳು ಹಿಂದೆಯೇ ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಾ ಬಂದವು.

ಮಂದವಿಷ ಬಗೆಬಗೆಯಾಗಿ ಬಳುಕುತ್ತಾ, ಸುತ್ತು ಹಾಕುತ್ತಾ ಅವುಗಳಿಗೆ ಚಂದದ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿಸಿತು.

ಜಲಪಾದ ಹಿಗ್ಗಿ ಹೇಳಿತು, “ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥ, ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಯಾವುದೂ ಬೇಡ. ಮಂದವಿಷದ ಸವಾರಿಯೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನ!”

ಹಸಿದ ವಾಹನ

ಮರುದಿನ ಮಂದವಿಷ ಬೇಕೆಂದೇ ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆವಳಿತು. “ಮಂದವಿಷ, ನಿನ್ನೆಯಂತೆ ಯಾಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊರುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಜಲಪಾದ ಕೇಳಿತು.

“ಮಹಾರಾಜ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೊರುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದಿತು ಹಾವು. “ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನು,” ಎಂದು ರಾಜ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಮಂದವಿಷಕ್ಕೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. “ಅದೂ ನನ್ನ ಶಾಪದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ. ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪಣೆಯಿಂದ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ,” ಎಂದಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅದು ದಿನವೂ ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತಿನ್ನತೊಡಗಿತು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಬಲಶಾಲಿಯಾಯಿತು.

ಅದು ತನ್ನಲ್ಲೇ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತು, “ನನ್ನ ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಿತು. ಬಗೆಬಗೆಯ ಕಪ್ಪೆಗಳು ನನ್ನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿವೆ. ಇವು ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಉಳಿದಾವು?”

ಇನ್ನೊಂದು ಹಾವು

ಒಂದು ದಿನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಹಾವು ಬಂದಿತು. ಕಪ್ಪೆಗಳು ಮಂದವಿಷದ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. “ಗೆಳೆಯಾ, ಕಪ್ಪೆಗಳು ನಮ್ಮ ಆಹಾರ. ಅವನ್ನೇ ನೀನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ! ಇದು ಅಸಹ್ಯ!” ಎಂದಿತು.

ಮಂದವಿಷ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿತು, “ನನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

ಆ ದಿನ ಮಂದವಿಷ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಗುಟ್ಟಿನ ಮಾತನ್ನು ಗುನುಗಿತು: “ಇವು ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಉಳಿದಾವು?” ಅದು ಜಲಪಾದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಏನೋ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯಿತು. “ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಏನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

“ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಮಹಾರಾಜ,” ಎಂದಿತು ಮಂದವಿಷ. ಅದರ ಸಿಹಿ ಮಾತಿಗೆ ಮರುಳಾದ ಜಲಪಾದ ಮತ್ತೆ ಏನನ್ನೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಮೌನವಾದ ಕೊಳ

ಮಂದವಿಷ ದಿನದಿನವೂ ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆಯೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಹಾವಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದ ರಾಜ ಜಲಪಾದವೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಕಪ್ಪೆಗಳ ವಟವಟ ಸದ್ದಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಳ ಈಗ ಮೌನವಾಯಿತು. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಮಂದವಿಷ ದಡದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಮಲಗಿತು.

ಶತ್ರುವಿನ ಸಿಹಿ ಮಾತನ್ನು ನಂಬುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನವರನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವವರು ಕೊನೆಗೆ ತಾವೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.