ಕಳ್ಳ ಮತ್ತು ಭೂತ

ಎರಡು ಕರುಗಳು

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬಡವ ಇದ್ದ. ದಯಾಳುವೊಬ್ಬರು ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಕರುಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟರು.

ಬಡವ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹುಲ್ಲು, ಹಿಂಡಿ, ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅವು ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ದನಗಳಾದವು.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ

ಆ ದನಗಳ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳನ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತು. “ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದುಕೊಂಡ. ರಾತ್ರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹೊರಟ.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹಸಿದ ಭೂತ ಎದುರಾಯಿತು. “ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ?” ಎಂದು ಕಳ್ಳ ಕೇಳಿದ.

“ಆ ಬಡವನ ಮನೆಗೆ. ಮೂರು ದಿನದಿಂದ ನನಗೆ ಊಟವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಅವನನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ಭೂತ. “ನಾನೂ ಅಲ್ಲಿಗೇ, ಅವನ ದನಗಳನ್ನು ಕದಿಯಲು,” ಎಂದ ಕಳ್ಳ.

ಮೊದಲು ನಾನು!

ಬಡವನ ಗುಡಿಸಲಿನ ಬಳಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಳ್ಳ ಹೇಳಿದ, “ಮೊದಲು ನಾನು ದನಗಳನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಗಲಾಟೆಗೆ ಅವನು ಎದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಕೆಡುತ್ತದೆ.”

“ಇಲ್ಲ, ಮೊದಲು ನಾನು! ದನಗಳ ಸದ್ದಿಗೆ ಅವನು ಎದ್ದರೆ ನನ್ನ ಊಟ ಕೆಡುತ್ತದೆ,” ಎಂದಿತು ಭೂತ.

“ಮೊದಲು ನಾನು!” “ಇಲ್ಲ, ಮೊದಲು ನಾನು!” ಅವರ ಜಗಳ ಜೋರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.

ಬಡವ ಎದ್ದ

ಗಲಾಟೆ ಕೇಳಿ ಬಡವ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ. ಅವನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿದ.

ತಕ್ಷಣ ಕಳ್ಳ ಕೂಗಿದ, “ಅಯ್ಯಾ! ಇದು ಭೂತ! ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಂದಿದೆ!”

ಭೂತವೂ ಕೂಗಿತು, “ಅಯ್ಯಾ! ಇವನು ಕಳ್ಳ! ನಿಮ್ಮ ದನಗಳನ್ನು ಕದಿಯಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ!”

ಓಡಿ, ಓಡಿ!

ಬಡವ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಭೂತ ಹೆದರಿ ಮಂಜಿನಂತೆ ಕರಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ನಂತರ ಅವನು ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿಸಿದ್ದ ದೊಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅದನ್ನು ಎತ್ತುವ ಮೊದಲೇ ಕಳ್ಳ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಓಡಿಹೋದ.

ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ದೆ

ಬಡವ ನಕ್ಕು ತನ್ನ ದನಗಳ ತಲೆ ಸವರಿದ. ದನಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ.

ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದ ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಜಗಳವಾಡಿ, ಒಬ್ಬರ ಗುಟ್ಟನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಅದರಿಂದಲೇ ಬಡವ ಉಳಿದ.