ಹೃದಯವಿಲ್ಲದ ಕತ್ತೆ

ಗಾಯಗೊಂಡ ಸಿಂಹ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಉಗ್ರಕೇಸರಿ ಎಂಬ ಸಿಂಹ ಇತ್ತು. ಧೂಸರ ಎಂಬ ನರಿ ಅದರ ಸೇವಕನಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಂಹದ ಬೇಟೆಯಿಂದಲೇ ನರಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಸಿಂಹ ಒಂದು ಆನೆಯೊಡನೆ ಕಾದಾಡಿತು. ಅದರ ಮೈತುಂಬ ಗಾಯಗಳಾದವು. ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಇಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೇಟೆ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ನರಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸೊರಗಿತು. “ಮಹಾರಾಜ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳೇ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

ಸಿಂಹ ಹೇಳಿತು, “ಧೂಸರ, ಹೋಗು. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನಾನು ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲಂಥ ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದು ತಾ.”

ಕೆರೆಯ ಬಳಿಯ ಕತ್ತೆ

ನರಿ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಜೋಲುಕಿವಿ ಎಂಬ ಸೊರಗಿದ ಕತ್ತೆ ಮುಳ್ಳು ತುಂಬಿದ ಒಣಹುಲ್ಲನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

“ಮಾವ, ನಮಸ್ಕಾರ! ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ದಿನವಾಯಿತು. ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಸೊರಗಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ನರಿ ಪ್ರೀತಿ ನಟಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿತು.

“ಏನು ಮಾಡಲಿ ಅಳಿಯ? ನನ್ನ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಭಾರೀ ಹೊರೆ ಹೊರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಂದು ಹಿಡಿ ಮೇವೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಧೂಳು ತುಂಬಿದ ಈ ಮುಳ್ಳುಹುಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಊಟ,” ಎಂದಿತು ಕತ್ತೆ.

“ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಹಸುರಿನ ಹುಲ್ಲು ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಜಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಬಾ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರು. ಹರಟೆಗೂ ನಾನಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದಿತು ನರಿ.

“ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ನನಗೆ ಹೆದರಿಕೆ,” ಎಂದಿತು ಕತ್ತೆ. ನರಿ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿತು, “ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಕಾವಲು. ಹೊರಗಿನವರು ಯಾರೂ ಒಳಗೆ ಬರಲಾರರು. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ. ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಚೆಲುವೆ ಹೆಣ್ಣುಕತ್ತೆಗಳಿವೆ. ತಮಗೆ ತಕ್ಕ ಗಂಡನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಾ ಎಂದು ಅವೇ ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿವೆ.”

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕತ್ತೆಯ ಮೈ ಪುಳಕಗೊಂಡಿತು. “ಹಾಗಾದರೆ ತಡವೇಕೆ? ದಾರಿ ತೋರಿಸು, ಬೇಗ ಹೋಗೋಣ!”

ಆತುರದ ನೆಗೆತ

ನರಿ ಕತ್ತೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತಂದಿತು. ಕತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಆತುರವಾಯಿತೆಂದರೆ, ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ನೆಗೆಯಿತು. ಗುರಿ ತಪ್ಪಿ ಕತ್ತೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಹಾರಿ ಆಚೆ ಹೋಗಿ ಬಿತ್ತು.

ಕತ್ತೆಗೆ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಂತಾಯಿತು. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗೀರೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣಿನ ಭಯಂಕರ ಪ್ರಾಣಿ! ಕತ್ತೆ ಎದ್ದೆನೋ ಬಿದ್ದೆನೋ ಎಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿತು.

“ಇದೇನು ಮಹಾರಾಜ? ನಿಮ್ಮ ಶೌರ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಂಡಿತು!” ಎಂದು ನರಿ ಕೊಂಕು ಮಾತಾಡಿತು. ಸಿಂಹ ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೇಳಿತು, “ನಾನು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಆನೆಯೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.”

“ಮುಂದಿನ ಸಲ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಿ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆತರುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ನರಿ. “ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಓಡಿಹೋಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೀತು? ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ತಾ,” ಎಂದಿತು ಸಿಂಹ. “ಆ ಚಿಂತೆ ನನಗೆ ಬಿಡಿ,” ಎಂದು ನರಿ ನಕ್ಕಿತು.

ಎರಡನೆಯ ಸುಳ್ಳು

ನರಿ ಕತ್ತೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋಯಿತು. ಕತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಮೇಯುತ್ತಿತ್ತು.

“ಅಳಿಯ, ಎಂಥ ಸುಂದರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದೆ! ಜೀವ ಉಳಿದದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಹೇಳು, ಆ ಭಯಂಕರ ಪ್ರಾಣಿ ಯಾವುದು? ಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಬಂತು, ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿತು,” ಎಂದಿತು ಕತ್ತೆ.

ನರಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಿತು. “ಮಾವ, ಅದು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣುಕತ್ತೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನೆಗೆಯಿತು. ನೀನು ನಾಚಿಕೊಂಡು ಓಡಿಹೋದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅದು ಕೈ ಚಾಚಿತು, ಅಷ್ಟೇ.”

“ಅಂದಿನಿಂದ ಅದು ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೆನೆದು ಕೊರಗುತ್ತಿದೆ. ಮದುವೆಯಾದರೆ ಜೋಲುಕಿವಿಯನ್ನೇ ಎನ್ನುತ್ತಿದೆ. ಪಾಪ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು. ಬಾ.”

ನರಿಯ ನೂರು ಸಿಹಿಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತೆ ಮರುಳಾಯಿತು. ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ ಅಪಾಯವನ್ನು ಮರೆತು ಮತ್ತೆ ನರಿಯ ಹಿಂದೆ ಹೊರಟಿತು.

ಕಾವಲು ಕಾದ ನರಿ

ಈ ಸಲ ಸಿಂಹ ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಕತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಸಿಂಹ ಅದನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕಿತು.

ಆಮೇಲೆ ಸಿಂಹ ನರಿಗೆ ಹೇಳಿತು, “ನಾನು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಕಾವಲು ಇರು.”

ಸಿಂಹ ಹೋದ ಕೂಡಲೇ ದುರಾಸೆಯ ನರಿ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತೆಯ ಎರಡು ಕಿವಿಗಳನ್ನೂ ಹೃದಯವನ್ನೂ ತಾನೇ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟಿತು.

ಹೃದಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ಸಿಂಹ ನೋಡಿತು. ಕತ್ತೆಗೆ ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲ, ಹೃದಯವಿಲ್ಲ! ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಟ್ಟು ಉಕ್ಕಿತು. “ದುಷ್ಟ! ಏನು ಮಾಡಿದೆ ನೀನು? ಕಿವಿ, ಹೃದಯ ತಿಂದು ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಎಂಜಲು ಉಳಿಸಿದೆಯಾ?”

ನರಿ ತಲೆ ಬಾಗಿ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿತು, “ಮಹಾರಾಜ, ಹಾಗೆನ್ನಬೇಡಿ. ಈ ಕತ್ತೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕಿವಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹೃದಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು, ಹೆದರಿ ಓಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತೇ?”

ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಆ ಮಾತು ಸರಿ ಎನಿಸಿತು. ಅದು ಯಾವ ಅನುಮಾನವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನರಿಗೂ ಪಾಲು ಕೊಟ್ಟು, ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ತಿಂದಿತು.

ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಅಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡೂ ಸಿಹಿಮಾತಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೋದದ್ದೇ ಕತ್ತೆಗೆ ಮುಳುವಾಯಿತು.