ಗಿಳಿಗಳ ಪಾಠ

ಒಂದೇ ಗೂಡಿನ ಮರಿಗಳು

ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಮರದ ಪೊಟರೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗಿಳಿ ಮರಿಗಳಿದ್ದವು. ಅವೆರಡೂ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು. ನೋಡಲು ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇದ್ದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಬೇಟೆಗಾರ ಬಲೆ ಹಾಕಿ ಒಂದು ಮರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ. ಇನ್ನೊಂದು ಮರಿ ಹೇಗೋ ಪಟಪಟನೆ ಹಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಅದು ಹಾರುತ್ತಾ ಹಾರುತ್ತಾ ದೂರದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದು ಬಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುನಿ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಯ್ದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಬೇಟೆಗಾರರ ಗುಡಿಸಲು

ಮೊದಲ ಗಿಳಿ ಬೇಟೆಗಾರರ ಗುಡಿಸಲಿನ ಬಾಗಿಲಿನ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಬೇಟೆಗಾರರ ಕೆಲಸವೇ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು. ದಿನವಿಡೀ ಅವರು “ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ! ಓಡಿಹೋಗದಂತೆ ನೋಡಿ!” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗಿಳಿ ಅದನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅದು ಕಲಿತ ಮಾತುಗಳೂ ಅವೇ.

ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮ

ಎರಡನೆಯ ಗಿಳಿ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮದ ಮಾವಿನ ಮರದ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ದಿನವೂ ಅತಿಥಿಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುನಿ ಅವರನ್ನು “ಬನ್ನಿ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನೀರು ಕುಡಿಯಿರಿ, ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿ,” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗಿಳಿ ಅದನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅದು ಕಲಿತ ಮಾತುಗಳೂ ಅವೇ.

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ರಾಜ

ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ತನ್ನ ಸೈನಿಕರಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ.

ಅವನು ಬೇಟೆಗಾರರ ಗುಡಿಸಲಿನ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಪಂಜರದ ಗಿಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿತು, “ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ! ಓಡಿಹೋಗದಂತೆ ನೋಡಿ!”

ರಾಜ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಅವನು ಬೇಗ ಕುದುರೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.

ಆಶ್ರಮದ ಸ್ವಾಗತ

ಬಹಳ ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ರಾಜ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಮಾವಿನ ಮರದ ಮೇಲಿನ ಗಿಳಿ ಇಂಪಾಗಿ ಹೇಳಿತು, “ಬನ್ನಿ ಮಹಾರಾಜ! ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರು ಕುಡಿಯಿರಿ, ಸಿಹಿ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿ.”

ರಾಜ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಗಿಳಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ. “ಅರೆ! ಇದು ಆ ಪಂಜರದ ಗಿಳಿಯಂತೆಯೇ ಇದೆಯಲ್ಲ! ಆದರೆ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಬೇರೆ!”

ಕೇಳಿದ್ದೇ ಕಲಿತದ್ದು

ರಾಜ ಕೇಳಿದಾಗ ಗಿಳಿ ಹೇಳಿತು, “ಮಹಾರಾಜ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಗೂಡಿನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು. ಅವನು ಬೇಟೆಗಾರರ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೆಲಸದ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆದ. ನಾನು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಗತದ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆದೆ.”

“ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳೇ ಬೇರೆ.”

ರಾಜ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ನಾವು ದಿನವೂ ಕೇಳುವ ಮಾತುಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.