ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಕೊಟ್ಟ ಹಾವು

ಹುತ್ತದ ಮೇಲೆ ಹೆಡೆ

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬಡ ರೈತ ಇದ್ದ. ವರ್ಷವಿಡೀ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೂ ಅವನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬೇಸಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಿಸಿಲು ತಾಳಲಾಗದೆ ರೈತ ಹೊಲದ ನಡುವಿನ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಂಪರು ಹತ್ತಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದ ಹುತ್ತದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಾಗರಹಾವು ಅಗಲವಾದ ಹೆಡೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು!

ರೈತನ ಎದೆ ಡವಡವ ಎಂದು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಬಂತು. “ಈ ಹಾವು ನನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲೇ ವಾಸವಾಗಿದೆ. ಇದೇ ಈ ಹೊಲದ ಕಾವಲುಗಾರ ಇರಬೇಕು. ನಾನು ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ಮರ್ಯಾದೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನನ್ನ ದುಡಿಮೆಗೆ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ. ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಇದನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ.”

ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ

ರೈತ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬಳಿಯೋ ಬೇಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಲು ತಂದ. ಅದನ್ನು ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಸುರಿದು, ಮೆಲ್ಲನೆ ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಹೋದ.

“ಓ ಹೊಲದ ಕಾವಲುಗಾರನೇ! ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವುದು ಇಷ್ಟು ದಿನ ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿನಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಇಡು,” ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದ. ಹಾಲಿನ ಬಟ್ಟಲನ್ನು ಹುತ್ತದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋದ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ! ರೈತ ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದ. ಹೌದು, ನಿಜವಾದ ಚಿನ್ನವೇ. ನಡುಗುವ ಕೈಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ.

ದಿನಕ್ಕೊಂದು ನಾಣ್ಯ

ಅಂದಿನಿಂದ ರೈತ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಬ್ಬನೇ ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಹಾಲು ಇಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿ ಸಲವೂ ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಒಂದು. ಹೆಚ್ಚೂ ಇಲ್ಲ, ಕಡಿಮೆಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ರೈತನಿಗೆ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದು, “ಮಗೂ, ನಾನಿಲ್ಲದಾಗ ನೀನು ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಹಾಲು ಇಟ್ಟು ಬಾ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದ. ಮಗ ಹಾಗೆಯೇ ಹಾಲಿನ ಬಟ್ಟಲನ್ನು ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಇಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಬಂದ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಗ ಯೋಚಿಸಿದ, “ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯವೇ? ಈ ಹುತ್ತದ ಒಳಗೆ ಚಿನ್ನದ ರಾಶಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಈ ಹಾವನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆಗೇ ನನ್ನದಾಗುತ್ತದೆ!”

ದುರಾಸೆಯ ದೊಣ್ಣೆ

ಮರುದಿನ ಹುಡುಗ ಹಾಲಿನ ಬಟ್ಟಲಿನ ಜೊತೆ ಒಂದು ದಪ್ಪ ದೊಣ್ಣೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ. ದೊಣ್ಣೆಯನ್ನು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಬಟ್ಟಲನ್ನು ಹುತ್ತದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಕಾದು ನಿಂತ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಾವು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹುತ್ತದಿಂದ ತಲೆ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣ ಹುಡುಗ ದೊಣ್ಣೆ ಎತ್ತಿ ಅದರ ತಲೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದ.

ಆದರೆ ವಿಧಿಯೋ ಏನೋ, ಹಾವು ಸಾಯಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೆಡೆ ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಚೂಪಾದ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಚ್ಚಿತು. ಆ ವಿಷಕ್ಕೆ ಹುಡುಗ ಅಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟ.

ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದು ಬಂಧುಗಳು ಓಡಿ ಬಂದರು. ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ಹೊಲದ ಬಳಿಯೇ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಚಿತೆ ಕಟ್ಟಿ ಅವನ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು.

ಅಪ್ಪ ಮರಳಿದ

ಮರುದಿನ ರೈತ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಮರಳಿದ. ಬಂಧುಗಳು ಅವನನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡು ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದರು. ರೈತ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹುತ್ತವನ್ನೂ ಚಿತೆಯ ಬೂದಿಯನ್ನೂ ನೋಡಿದ. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು.

ಅವನು ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತ. ಕೊನೆಗೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ, “ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಬೇಡಿ ಬಂದವರನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕೇ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ.”

ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಗನ ನೆನಪಿನ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಯೋಚನೆಯೂ ಸುಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ.

ಹರಿದ ಸ್ನೇಹ

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ರೈತ ಮತ್ತೆ ಹಾಲಿನ ಬಟ್ಟಲು ಹಿಡಿದು ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಹೋದ. ಹಾವಿನ ನಂಬಿಕೆ ಗಳಿಸಲು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಓ ಕಾವಲುಗಾರನೇ! ನನ್ನ ಮಗ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ತಕ್ಕ ಸಾವನ್ನೇ ಕಂಡ. ಅದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡು. ನಾವು ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಇರೋಣ.”

ಹಾವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹುತ್ತದಿಂದ ತಲೆ ಎತ್ತಿತು. ಅದರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ದೊಣ್ಣೆಯ ಪೆಟ್ಟಿನ ಗುರುತು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು,

“ರೈತನೇ, ಉರಿಯುವ ಚಿತೆಯ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಆರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಹರಿದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊಲಿದರೂ, ಆ ಹೊಲಿಗೆಯ ಕೆಳಗೆ ನೋವು ಉಳಿದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ತಲೆಯ ಪೆಟ್ಟನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯಲಾರೆ. ನಿನ್ನ ಮಗನ ಚಿತೆಯನ್ನು ನೀನು ಮರೆಯಲಾರೆ.”

ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ಹಾವು ಹುತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಿದು ಹೋಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಣ್ಯವೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ದುರಾಸೆ ಮಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಣ್ಣೆ ಹಿಡಿಸಿತು. ಅದೇ ದುರಾಸೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮರುದಿನವೇ ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಕರೆತಂದಿತು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಮುರಿದ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.