ಚಂದ್ರನ ಕೊಳ

ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಳ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ವರ್ಷ ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೆರೆ ಹೊಳೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಣಗಿಹೋದವು.

ಅಲ್ಲಿನ ಆನೆಗಳ ರಾಜ ಚತುರ್ದಂತ. ಬಾಯಾರಿದ ತನ್ನ ಹಿಂಡಿಗಾಗಿ ನೀರು ಹುಡುಕಲು ಅದು ನಾಲ್ಕೂ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಆನೆಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿತು.

ಕೊನೆಗೆ ಅವು ತಾವರೆಗಳು ಅರಳಿದ, ತಿಳಿನೀರು ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕೊಳವನ್ನು ಕಂಡವು. ಅದರ ಹೆಸರು ಚಂದ್ರಸರೋವರ.

ಮೊಲಗಳ ಕಷ್ಟ

ಆನೆಗಳ ಹಿಂಡು ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಕೊಳದ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕೊಳದ ದಡದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮೊಲಗಳು ಬಿಲ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇದ್ದವು.

ಆನೆಗಳ ದೊಡ್ಡ ಕಾಲುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮೊಲಗಳ ಬಿಲಗಳು ಕುಸಿದವು. ಹಲವು ಮೊಲಗಳಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಯಿತು.

ಮೊಲಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಚಿಂತಿಸಿದವು. “ಆನೆಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡವು.

ವಿಜಯನ ಉಪಾಯ

ಆಗ ವಿಜಯ ಎಂಬ ಜಾಣ ಮೊಲ ಮುಂದೆ ಬಂದಿತು. “ನನಗೆ ಒಂದು ಉಪಾಯವಿದೆ. ನಾನು ಆನೆರಾಜನ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು.

ಆನೆಯ ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಬಾರದೆಂದು ವಿಜಯ ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿತು.

ಚತುರ್ದಂತ ಬಂದಾಗ ಅದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿತು, “ಆನೆರಾಜ! ನಾನು ಚಂದ್ರದೇವನ ದೂತ. ಅವನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

ಚಂದ್ರನ ಸಂದೇಶ

“ಈ ಕೊಳ ಚಂದ್ರದೇವನದು. ಇಲ್ಲಿನ ಮೊಲಗಳು ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು. ಅದಕ್ಕೇ ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೂ ಮೊಲದ ಗುರುತು ಕಾಣುತ್ತದೆ,” ಎಂದಿತು ವಿಜಯ.

“ನೀನು ಅವನ ಮೊಲಗಳಿಗೆ ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ. ಚಂದ್ರದೇವನಿಗೆ ತುಂಬ ಕೋಪ ಬಂದಿದೆ.”

ಆನೆರಾಜ ಹೆದರಿತು. “ಅಯ್ಯೋ! ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಂದ್ರದೇವ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ನಾನು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು.

“ಈ ರಾತ್ರಿ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಬಾ. ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ವಿಜಯ.

ಸಾವಿರ ಚಂದ್ರರು

ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕೊಳದ ಶಾಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

“ನೋಡು, ಚಂದ್ರದೇವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದಿತು ವಿಜಯ. ಆನೆರಾಜ ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ತನ್ನ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಅದ್ದಿತು.

ತಕ್ಷಣ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ಎದ್ದವು. ನೀರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಂದ್ರನ ಬಿಂಬ ಒಡೆದು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಅಲುಗಾಡತೊಡಗಿತು. ಈಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಚಂದ್ರರು!

“ಅಯ್ಯೋ! ನೀನು ನೀರು ಮುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಚಂದ್ರದೇವನ ಕೋಪ ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟಾಯಿತು!” ಎಂದು ವಿಜಯ ಕೂಗಿತು.

ಮತ್ತೆಂದೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ

ಆನೆರಾಜ ಚಂದ್ರನಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿತು. “ಚಂದ್ರದೇವ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಮತ್ತೆಂದೂ ಈ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಿತು.

ಅದು ತನ್ನ ಹಿಂಡನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೂರದ ತನ್ನ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

ಅಂದಿನಿಂದ ಚಂದ್ರಸರೋವರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಮೊಲಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಿದವು. ದೊಡ್ಡ ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಚುರುಕು ಬುದ್ಧಿ ದೊಡ್ಡದು.