ಜಾಣ ನರಿಯ ಆನೆ ಭೋಜನ

ಗಟ್ಟಿ ಚರ್ಮ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಚತುರ ಎಂಬ ನರಿ ಇತ್ತು. ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅದರ ತಲೆ ತುಂಬಾ ಉಪಾಯಗಳೇ.

ಒಂದು ದಿನ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಡ್ಡ ಕಾಣಿಸಿತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಗುಡ್ಡವಲ್ಲ, ಒಂದು ಮುದಿ ಆನೆ! ವಯಸ್ಸಾಗಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಸತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

“ಆಹಾ! ಇದು ನನಗೆ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಸಾಕಾಗುವ ಊಟ!” ಎಂದು ನರಿ ಕುಣಿದಾಡಿತು. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಕಚ್ಚಿದರೂ ಆನೆಯ ದಪ್ಪ ಚರ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹರಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಮಹಾಚತುರ ಆನೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತ ತಿರುಗಿತು. “ಊಟ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಇದೆ, ಆದರೆ ಒಂದು ತುತ್ತೂ ಬಾಯಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ!” ಎಂದು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಸಿಂಹರಾಜನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪೊದೆಗಳು ಸರಿದವು. ಕಾಡಿನ ರಾಜ ಸಿಂಹ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದಿತು!

ನರಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ತಲೆಯನ್ನು ನೆಲದ ಧೂಳಿಗೆ ತಾಗಿಸಿ, ಮುಂಗಾಲುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿತು, “ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕಾವಲುಗಾರ. ಈ ಆನೆಯನ್ನು ನಿಮಗಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ.”

ಸಿಂಹ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, “ಬೇರೆಯವರು ಕೊಂದ ಬೇಟೆಯನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಆನೆಯನ್ನು ನಿನಗೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

“ಮಹಾರಾಜರಿಂದ ಸೇವಕರು ಇಂಥ ಕರುಣೆಯನ್ನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ನರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತಲೆಬಾಗಿತು. ಸಿಂಹ ತನ್ನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

ಹುಲಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಂಶಯ

ಸಿಂಹ ಹೋದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಬಂದಿತು. ನರಿ ಯೋಚಿಸಿತು, “ಸಿಂಹವನ್ನು ತಲೆಬಾಗಿ ಕಳಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಹುಲಿ ಶೂರ. ಇದರ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಿದರೆ ಸಾಲದು. ಇದರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯದ ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಬೇಕು.”

ನರಿ ಕುತ್ತಿಗೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಮಾಡಿ, ಗಾಬರಿಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿತು, “ಮಾವ, ಸಾವಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದೆ? ಈ ಆನೆಯನ್ನು ಕೊಂದದ್ದು ಸಿಂಹ. ಅದು ನದಿಗೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ. ಹೋಗುವಾಗ ನನಗೆ ಹೇಳಿತು: ‘ಯಾವುದಾದರೂ ಹುಲಿ ಬಂದರೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಕೊಂದ ಆನೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದರ ಎಂಜಲು ಮಾತ್ರ. ಅಂದಿನಿಂದ ಹುಲಿ ಕಂಡರೆ ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ!’”

ಹುಲಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾದವು. “ಅಳಿಯ, ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸು! ಸಿಂಹ ಬರುವುದು ತಡವಾದರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತೂ ಹೇಳಬೇಡ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಬಾಲ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ಚಿರತೆಗೆ ಆತಿಥ್ಯ

ಹುಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಿರತೆ ಬಂದಿತು. ನರಿ ಅದರ ಚೂಪಾದ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಕ್ಕಿತು. “ಆಹಾ! ಈ ಗಟ್ಟಿ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸೀಳಲು ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ಆಳು.”

“ಅಳಿಯ, ಎಷ್ಟು ದಿನ ಆಯಿತು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ! ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಹಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ನನ್ನ ಅತಿಥಿ,” ಎಂದು ನರಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯಿತು. “ಈ ಆನೆಯನ್ನು ಸಿಂಹ ಕೊಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕಾವಲಿಗೆ ಇಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ತಿಂದು ಓಡಿಹೋಗು.”

“ಬೇಡ ಮಾವ,” ಎಂದಿತು ಚಿರತೆ. “ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಮಾಂಸ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಬದುಕಿದ್ದರೆ ತಾನೇ ಮುಂದಿನ ಊಟ!”

“ಹೆದರಬೇಡ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತಿನ್ನು. ಸಿಂಹ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ನರಿ. ಚಿರತೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಆನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿತು.

“ಸಿಂಹ ಬಂತು!”

ಚಿರತೆ ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಆನೆಯ ದಪ್ಪ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸೀಳಿತು. ನರಿ ಅದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕೂಗಿತು, “ಬೇಗ ಅಳಿಯ, ಬೇಗ! ಅಗೋ, ಸಿಂಹ ಬರುತ್ತಿದೆ!”

ಆ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಚಿರತೆ ಒಂದೇ ನೆಗೆತಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ.

ನಿಜವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾವ ಸಿಂಹವೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಮಹಾಚತುರ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ, ಚಿರತೆ ಮಾಡಿದ ದಾರಿಯಿಂದ ಆನೆಯ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನತೊಡಗಿತು.

ಸಮಬಲದವನ ಜೊತೆ ಹೋರಾಟ

ನರಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ನರಿ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಗುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಬಂದಿತು. ಅದೂ ಆನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಕೇಳಲು ಬಂದಿತ್ತು.

ಮಹಾಚತುರ ಅದನ್ನು ಅಳೆದು ನೋಡಿತು. “ಇದು ನನ್ನಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದು, ನನ್ನಷ್ಟೇ ಬಲ. ಇದರ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು,” ಎಂದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಪಾಠವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು: “ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ತಲೆಬಾಗು. ಶೂರರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸು. ಸಣ್ಣವರಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಆಸೆ ತೋರಿಸು. ಸಮಬಲದವರ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರ ಹೋರಾಡು!”

ಗುರ್ರೆಂದು ಮಹಾಚತುರ ಹೊಸ ನರಿಯ ಮೇಲೆ ನುಗ್ಗಿ, ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಚ್ಚಿ, ದೂರದ ದಿಗಂತದವರೆಗೂ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಆ ನರಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ.

ಆಮೇಲೆ ಜಾಣ ನರಿ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆನೆಯ ಮಾಂಸವನ್ನು ಹಾಯಾಗಿ ತಿಂದು ಸುಖವಾಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಉಪಾಯ ಹೂಡಿ ಅದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೆದ್ದಿತ್ತು.