ಬೆಕ್ಕಿನ ನ್ಯಾಯ

ಮರದ ಕೆಳಗಿನ ಗೆಳೆತನ

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಾಗೆ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಬಿಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೌಜುಗ ಹಕ್ಕಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.

ಹತ್ತಿರದ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಾದ್ದರಿಂದ ಎರಡಕ್ಕೂ ಗಾಢ ಗೆಳೆತನವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಅವು ಒಗಟು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು, ತಮಾಷೆಯ ಮಾತಾಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಕೌಜುಗ ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಜೊತೆ ಬತ್ತ ಮಾಗಿದ್ದ ದೂರದ ಗದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಕಾಳು ಹೆಕ್ಕಲು ಹೋಯಿತು. ಸಂಜೆಯಾದರೂ ಅದು ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ.

“ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತೇನೋ? ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಆಗಿಹೋಯಿತೇನೋ?” ಎಂದು ಕಾಗೆ ಚಿಂತಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ದುಃಖದಲ್ಲೇ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು.

ಯಾರ ಮನೆ ಇದು?

ಒಂದು ಸಂಜೆ ಒಂದು ಮೊಲ ಬಂದು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ಆ ಬಿಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತು. ಗೆಳೆಯ ಇನ್ನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಾಗೆ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕೌಜುಗ ಮರಳಿ ಬಂತು! ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಳು ತಿಂದು ತಿಂದು ಅದು ಗುಂಡಗೆ ದಪ್ಪಗಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಸುಖವಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಮನೆಯ ನೆನಪು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ?

ಬಿಲದಲ್ಲಿ ಮೊಲವನ್ನು ಕಂಡು ಕೌಜುಗ ಸಿಟ್ಟಾಯಿತು. “ಇದು ನನ್ನ ಮನೆ. ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ಈಗಲೇ ಹೊರಡು!”

“ಮನೆ ಯಾರು ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೋ ಅವರದು,” ಎಂದಿತು ಮೊಲ. “ನಾನು ಬಂದಾಗ ಇದು ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಈಗ ಇದು ನನ್ನದು.”

“ಹಾಗಾದರೆ ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನೇ ಕೇಳೋಣ,” ಎಂದಿತು ಕೌಜುಗ. “ಅದು ಮನುಷ್ಯರ ನಿಯಮ,” ಎಂದು ಮೊಲ ವಾದಿಸಿತು. “ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾರು ಒಳಗಿದ್ದಾರೋ ಅವರೇ ಒಡೆಯರು.”

ನದಿ ದಂಡೆಯ ಸಾಧು

ಜಗಳ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. “ನ್ಯಾಯ ಬಲ್ಲವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಅವರು ಯಾರದು ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಈ ಮನೆ,” ಎಂದಿತು ಕೌಜುಗ. ಮೊಲ ಒಪ್ಪಿತು. “ಏನಾಗುತ್ತದೋ ನೋಡೋಣ,” ಎಂದುಕೊಂಡು ಕಾಗೆಯೂ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಾರಿತು.

“ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವವರು ಯಾರು?” ಎಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಲ ಕೇಳಿತು. ಕೌಜುಗ ಹೇಳಿತು, “ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮರಳ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಉಪವಾಸ, ವ್ರತ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕರುಣೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.”

ದೂರದಿಂದ ಆ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಕಂಡದ್ದೇ ತಡ, ಮೊಲ ನಡುಗಿಹೋಯಿತು. “ಬೇಡ, ಬೇಡ! ಅದೊಂದು ಮೋಸಗಾರ ಬೆಕ್ಕು. ಸಾಧುವಿನ ವೇಷ ಹಾಕಿದವರೆಲ್ಲ ಸಾಧುಗಳಲ್ಲ!”

ಬೆಕ್ಕಿನ ಉಪದೇಶ

ಮೊಲದ ಮಾತು ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಕಷ್ಟಪಡದೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಆ ಬೆಕ್ಕು ತಪಸ್ವಿಯ ನಾಟಕ ಆಡುತ್ತಿತ್ತು. “ಇವರ ನಂಬಿಕೆ ಗಳಿಸಬೇಕು,” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು.

ತಕ್ಷಣ ಬೆಕ್ಕು ಹಿಂಗಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಂತಿತು. ಮುಂಗಾಲುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ, ಸೂರ್ಯನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣು ಅರೆಮುಚ್ಚಿ ಜೋರಾಗಿ ಉಪದೇಶ ಶುರುಮಾಡಿತು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಬದುಕು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮುಗಿದುಹೋಗುವಂಥದ್ದು. ಒಳ್ಳೆಯ ನಡತೆ ಇಲ್ಲದ ಬದುಕು ಕಮ್ಮಾರನ ತಿದಿಯಂತೆ, ಉಸಿರಾಡುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಧರ್ಮದ ಸಾರ ಇಷ್ಟೇ: ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೆರವಾಗುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವು ಕೊಡುವುದು ಮಹಾಪಾಪ.”

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೊಲದ ಭಯ ಕರಗಿತು. “ಗೆಳೆಯ ಕೌಜುಗ, ಇದು ನಿಜವಾದ ಸಾಧುವೇ ಇರಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ಕೇಳೋಣ,” ಎಂದಿತು.

ಹತ್ತಿರ ಬನ್ನಿ

ಆದರೆ ಕೌಜುಗ ಹೇಳಿತು, “ಏನೇ ಆದರೂ ಬೆಕ್ಕು ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಶತ್ರು. ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೇಳೋಣ.”

ಎರಡೂ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಕೂಗಿದವು, “ಓ ಸಾಧುವೇ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಜಗಳ ಬಂದಿದೆ. ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ತೀರ್ಪು ಹೇಳು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೋ ಅವರನ್ನು ನೀನು ತಿನ್ನಬಹುದು.”

“ಛೇ! ಛೇ! ಹಾಗೆ ಹೇಳಬೇಡಿ,” ಎಂದಿತು ಬೆಕ್ಕು. “ಕ್ರೂರ ಕೆಲಸ ಕಂಡರೆ ನನಗೆ ಆಗದು. ಸೊಳ್ಳೆ, ಹೇನು, ಚಿಗಟಕ್ಕೂ ನಾನು ನೋವು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.”

“ಆದರೆ ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ. ದೂರದ ಮಾತು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಬನ್ನಿ. ನನ್ನ ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿ.”

ತೀರ್ಪು

ಬೆಕ್ಕಿನ ಸಿಹಿಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೌಜುಗ ಮತ್ತು ಮೊಲ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಂಬಿದವು. ಎರಡೂ ಅದರ ಕಿವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದವು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬೆಕ್ಕು ಒಂದನ್ನು ಪಂಜದಿಂದ, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿಯಿತು. ಕೌಜುಗ ಮತ್ತು ಮೊಲ ಎರಡೂ ಸತ್ತುಹೋದವು. ಬೆಕ್ಕು ಎರಡನ್ನೂ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟಿತು.

ದೂರದ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದ ಕಾಗೆ ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು. ಮರದ ಬುಡದ ಬಿಲ ಈಗ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಮುಂದೆ ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಗೂಬೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಇದೇ ಕಾಗೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ, “ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯದೆ ಯಾರನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಒಡೆಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ,” ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಪಂಚತಂತ್ರ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಆಡಿದವರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯ ಕೇಳುವ ಮೊದಲು ನ್ಯಾಯ ಹೇಳುವವರು ಯಾರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.