ಬಡಗಿ ಮತ್ತು ಸಿಂಹ

ಕಾಡಿನ ಬಡಗಿ

ಒಂದು ಊರಿನ ಬಳಿ ಒಬ್ಬ ಬಡಗಿ ಇದ್ದ. ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಅವನಿಗೆ ರುಚಿಯಾದ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪದ ಹೋಳಿಗೆ, ಉಂಡೆ, ಬೆಲ್ಲದ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸಿಂಹ ಬಂತು!

ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಸಿಂಹ ಬಡಗಿಯ ಎದುರು ಬಂತು. ಬಡಗಿಗೆ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು.

ಆದರೆ ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದ, “ಓಡಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.” ಅವನು ಗೌರವದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಬಾ ಗೆಳೆಯಾ, ನನ್ನ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ.”

ಸಿಂಹ ಹೋಳಿಗೆ, ಉಂಡೆಗಳನ್ನು ತಿಂದಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವು ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದವು. “ನಾಳೆಯೂ ಬಾ, ಗೆಳೆಯಾ. ಆದರೆ ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಬಾ. ಯಾರನ್ನೂ ಕರೆತರಬೇಡ,” ಎಂದ ಬಡಗಿ. ಅಂದಿನಿಂದ ಸಿಂಹ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬರತೊಡಗಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಗೆಳೆಯರಾದರು.

ಹಸಿದ ನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಗೆ

ಸಿಂಹದ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಒಂದು ನರಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಾಗೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಂಹ ತಿಂದು ಬಿಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಅವು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸಿಂಹ ಈಗ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಹಸಿವಾಯಿತು. “ಮಹಾರಾಜ, ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದವು. ಸಿಂಹ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿತು.

“ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಬಡಗಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ!” ಎಂದಿತು ನರಿ. ಸಿಂಹ ಗದರಿತು, “ಇಲ್ಲ! ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಸುರಕ್ಷೆಯ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಬೇಕಾದರೆ ಬನ್ನಿ, ಅವನ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿ ನಿಮಗೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ.”

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನರಿ ಕಾಗೆಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತು, “ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಮುಂದೆ ನೋಡೋಣ.”

ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಡಗಿ

ದೂರದಿಂದಲೇ ಬಡಗಿ ಸಿಂಹದ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ. ನರಿ ತುಟಿ ನೆಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಗೆ ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಬಡಗಿಗೆ ಏನೋ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಬುತ್ತಿಯ ಗಂಟನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬೇಗನೆ ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಮರವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತ.

ಕೆಳಗೆ ಬಾ, ಗೆಳೆಯಾ

ಸಿಂಹ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಹೇಳಿತು, “ಗೆಳೆಯಾ, ಯಾಕೆ ಮರ ಹತ್ತಿದೆ? ಕೆಳಗೆ ಬಾ. ಇವರು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು.”

ಬಡಗಿ ಮೇಲಿನಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದ, “ನೀನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ, ಅದು ನಿಜ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನರಿಯ ನೋಟ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕಾಗೆಯ ಚೂಪು ಕೊಕ್ಕು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಜಾಣ ಬಡಗಿ

ಸಿಂಹ ನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಬಡಗಿಯ ಮಾತು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅದು ಅವುಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

ಅವು ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಬಡಗಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮರದಿಂದ ಇಳಿದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ.

ಗೆಳೆಯರನ್ನು ನಂಬಬೇಕು. ಆದರೆ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಬರುವವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಯೋಚಿಸಿ ನಂಬಬೇಕು.